Przejdź do treści

Pary dźwięczne: き–し – onomatopeje japońskie

さらさら i ざらざら, きらきら i ぎらぎら – pięć par od き do し, w których 濁点 zmienia stan rzeczy, nie dźwięk.

きらきら · skrzyć się

Gwiazdy, krople rosy w słońcu.

Bezdźwięczne き rozdrabnia światło na punkciki i zostawia je miłym dla oka — ぎらぎら to ten sam blask wzmocniony tak, że wzrok się odwraca. ぴかぴか nie rozdrabnia światła na punkty: mówi o powierzchni wypucowanej, która odbija je równo (wyczyszczone buty), albo o świetle zapalającym się i gasnącym w całości (稲光がぴかぴか光る); きらきら to wiele punktów mieniących się naraz.

Przykłady

ぎらぎら · razić

Słońce w środku lata, neon nocą.

Dźwięczne ぎ nie powiększa światła, tylko je wzmacnia do granicy — od tego blasku odwraca się wzrok. きらきら zostaje przy punkcikach, które są miłe dla oka, a ぴかぴか mówi o czystej powierzchni odbijającej światło równo (wyczyszczone buty); ani jedno, ani drugie nie razi.

Przykłady

くしゃくしゃ · być pomiętym

Zgnieciona kartka, rachunek zwinięty w kulkę.

Bezdźwięczne く mierzy siłę ręki: kartka ściśnięta w garści dostaje しわ i dalej jest kartką. Sam zbiór zmarszczek nazywa しわしわ — nieprasowana koszula jest しわしわ, choć nikt jej nie zgniatał — a くしゃくしゃ zawsze mówi o czynności, o czymś zmiętym w garści. Wyroku w tym nie ma — くしゃくしゃの笑顔 jest wręcz miłe, a zmięty rachunek nikomu nie wadzi; dopiero ぐしゃぐしゃ zgniata tak mocno, że kształt się rozpada. Uwaga: くしゃくしゃする to twarz i nastrój (顔をくしゃくしゃにして笑う, 気分がくしゃくしゃする); o kartce mówi się くしゃくしゃだ albo くしゃくしゃになる.

Przykłady

ぐしゃぐしゃ · być zgniecionym na miazgę

Kartonowe pudło pod butem.

Dźwięczne ぐ nie zmienia czynności, tylko jej siłę: くしゃくしゃ zostawia zmarszczki, ぐしゃぐしゃ zgniata tak mocno, że kształt się rozpada (強く押しつぶされて形が崩れる). Dlatego wraca tu but, koło i ciężar, a nie same palce. Wielkości nie dokłada — 小さな紙をぐしゃぐしゃに丸める jest poprawne. Wilgoci też nie wnosi samo 濁点: ぐしゃぐしゃ bywa i mokre (雨で道がぐしゃぐしゃになる), i suche (ぐしゃぐしゃに潰れた車). O samym przemoczeniu mówi ぐっしょり — przesiąknięte do ostatniej warstwy, ale w niezmienionym kształcie; ぐしゃぐしゃ zawsze orzeka o kształcie, który się rozpadł. Uwaga: ぐしゃぐしゃする to co innego — rozmokłe chlupanie (靴の中がぐしゃぐしゃする) albo mętlik w głowie; o zgniecionym pudle mówi się ぐしゃぐしゃだ albo ぐしゃぐしゃになる.

Przykłady

くるくる · kręcić się zwinnie

Bączek, wiatraczek, szpulka.

Bezdźwięczne く robi obrót mały: koło mieści się w dłoni, a ぐるぐる zatacza obieg, który trzeba obejść. Bączek kręci się szybko dlatego, że jest mały, a nie dlatego, że brak mu 濁点 — tempa dźwięczność w tej parze nie zmienia.

Przykłady

ぐるぐる · kręcić się w kółko

Diabelski młyn, dziesiąte okrążenie boiska.

Dźwięczne ぐ poszerza okrąg: kółko くるくる z dłoni robi się obiegiem, który trzeba obejść. Tempa nie zmienia — 目がぐるぐる回る jest szybkie. くらくら nie kręci niczym: to samopoczucie kogoś, komu świat wiruje w głowie, a nie ruch, który da się obejrzeć. うろうろ też nie zatacza koła — chodzi tam i z powrotem, bez planu i bez środka.

Przykłady

さらさら · być gładkim i suchym

Włosy, piasek, strumień — sucho i gładko.

Bezdźwięczne さ zostawia powierzchnię gładką: dłoń przechodzi po niej bez zaczepienia. Różnicą wobec ざらざら jest to, CO czuje dłoń, a nie jak mocno — tam dłoń się zaczepia. すべすべ też jest gładkie, ale mówi o skórze, po której dłoń się ślizga, i o suchości nie orzeka nic; さらさら jest zawsze suche i sypkie (włosy, piasek, strumień), dlatego o skórze niemowlaka mówi się すべすべ. さわさわ nie jest w ogóle dotykiem, tylko cichym szelestem liści.

Przykłady

ざらざら · być szorstkim

Powierzchnia, po której nie chce się przesuwać dłoni.

Dźwięczne ざ zamienia gładkość w szorstkość: papier ścierny zamiast umytych włosów, więc さらさら i ざらざら stoją na dwóch końcach jednej osi. Tak to działa najczęściej — ale 濁点 jest silną tendencją, nie prawem, i część par zmienia zupełnie inną oś. Pozostali sąsiedzi różnią się nie stopniem, tylko tym, czego dotyczą: でこぼこ to nierówność na tyle duża, że widać ją okiem i rysuje kształt samej rzeczy (kamienny mur, podwórko), a ざらざら ziarno wyczuwalne opuszką na powierzchni skądinąd płaskiej; ごわごわ orzeka o sztywności ręcznika, który nie chce się zgiąć, a nie o jego ziarnie; かさかさ o cienkiej, przesuszonej skórze; がさがさ przede wszystkim o głośnym szeleście grubego papieru; じゃりじゃり o luźnych ziarenkach, które przesuwają się pod zębem albo w bucie, a nie o powierzchni.

Przykłady

しとしと · mżyć cicho

Drobny deszcz, który pada i pada bez końca.

しとしと mówi, JAK pada: powoli, drobno, bez końca — i to „bez końca” odsuwa ぽつぽつ, które nazywa pierwsze pojedyncze krople na chodniku, jeszcze policzalne i jeszcze niepewne. ザーザー stoi po drugiej stronie: to ulewa, którą słychać przez zamknięte okno, a しとしと się nie słyszy. Z じとじと nie tworzy pary — tamto opisuje stan powietrza i nie da się nim padać (じとじと降る nie jest japońskie).

Przykłady

じとじと · być parno-lepkim

Powietrze w porze deszczowej, przepocona koszula na plecach.

じとじと opisuje ciężką, parną wilgoć, która wisi w powietrzu i osiada na rzeczach — i tylko to. Samo padanie deszczu nazywa しとしと: drobny, cichy deszcz, który pada i pada bez końca (しとしとと雨が降る). Kryterium sprawdza się jednym zdaniem: しとしとと降る jest zwykłym japońskim, a じとじと降る nie jest — じとじと nie pada, tylko zostaje na skórze, na ścianach i na praniu. Dlatego to nie jest wzmocnione しとしと, tylko drugie słowo o wspólnym szkielecie kany.

Przykłady

Skąd ten materiał

Wszystko powyżej pochodzi z darmowej części aplikacji Onomatope i przeszło jej przegląd treści.

App Store →Aplikacja darmowa, z zakupem w środku

Zobacz też

Nauka japońskiego